include_once("common_lab_header.php");
Excerpt for Met Drie in Bed by , available in its entirety at Smashwords

This page may contain adult content. If you are under age 18, or you arrived by accident, please do not read further.

Met Drie in Bed

Pornovelle

by Charlie Hedo



Er werden reeds meer dan 2000 pornovelles verkocht



Copyright 2018 Charlie Hedo

Smashwords Edition



Smashwords Edition, License Notes

This ebook is licensed for your personal enjoyment only. This ebook may not be re-sold or given away to other people. If you would like to share this book with another person, please purchase an additional copy for each recipient. If you’re reading this book and did not purchase it, or it was not purchased for your use only, then please return to Smashwords.com and purchase your own copy. Thank you for respecting the hard work of this author.



Charlie Hedo is een Vlaamse auteur. Hij publiceerde meer dan 50 pornovelles en enkele Audioboeken. Hij werkt mee aan de stripverhalen van Sylvia Dubois.



Het taalgebruik in dit en andere verhalen van Charlie Hedo is expliciet. De scènes zijn pornografisch van aard. Alle personages en gebeurtenissen zijn fictief.



Like and Follow:

Facebook

Twitter @HedoCharlie



Charlie Hedo @ Smashwords



Facebook and Twitter Reading Club

#Pornovelle



Kijk ook uit naar de Audioboeken van Charlie Hedo. En de stripverhalen van Sylvia Dubois. #Audihotbooks #pornovelle #eroticomics




Chapter Zondag


Zondag 7 mei, 8u 05

‘Ik sta maar eens op, schat,’ zei Guido.

Hij was nog moe, van een hele week hard werken en gisterenavond lang op blijven. Maar op zondagmorgen groeide de file bij de bakker om het kwartier een meter.

‘Voor mij een chocoladekoek. Of nee, een croissant,’ mompelde Carine, slaapdronken, ‘of nee, een boterkoek zonder rozijnen.’

‘Bestaat niet zonder rozijnen,’ zei Guido.

‘Een strikje zonder crème dan.’

‘Maar er zit altijd crème op een strik … Weet je wat? Ik koop van alles wat. Kies er straks wanneer ik thuis kom uit wat je maar wenst.’

‘Ihenobroeblbraa,’ murmelde Carine met haar neus in het kussen.


Zondag 7 mei, 8u 07

‘Sorry maat, ik moet pissen,’ riep Marc met zijn snor als Magnum en zijn haar als MacGyver.

Nog geen twee minuten geleden, vlak voor hij opstond, hoorde Guido zijn vriend in de logeerkamer nog snurken als een beer.

‘Ik moet ook pissen. En ik heb geen tijd … bakker … Zondag …’ riep Guido nog maar Marc schoof net voor hem langs de badkamer in.

‘Ik ga beneden wel, achter de oude stal,’ riep Guido.

Hij hoorde de straal urine al klateren. Marc piste zoals steeds rechtop staand. Hopelijk had hij ook de bril rechtop gezet, bedacht Guido.


Zondag 7 mei, 8u 25

Voor half negen ging het nog. Er stonden slechts vier klanten voor hem. Er waren twee bedienden. Hij kwam vlug aan de beurt.

‘Twee croissants, twee chocoladekoeken, twee boterkoeken …’

‘En twee strikskes,’ zei de bakkerin. ‘Dat is 5 euro 60 Guido.’

‘Pardon Jeanine, ik heb mijn bril niet op, maar zie ik het goed: Bakkersgast ge…’

‘Bakkersgast Gevraagd. Je werkt samen met de bakker aan alle bereidingen in de bakkerij en patisserie. Perfect Nederlands. Zoek je werk, Guido?’

‘Het is voor een vriend van mij,’ zei Guido. ‘Zijn vrouw liet vorige week andere sloten op de deur zetten. Hij is dakloos en raakte zijn werk kwijt daar nog bij. Kortom, moet je ervaring hebben voor die job?’

‘Ervaring is een plus, Guido, maar eerlijk, die advertentie hangt er al een maand of twee. Niemand wil ‘s nachts werken.’

‘Ik stuur hem. Marc heet hij. Hij heeft een snor. Zoals Magnum. En lang haar zoals MacGyver. Ken je die nog?’

‘Ziet er goed uit,’ zei de bakkerin, ‘stuur hem Maandag, als de bakker uit zijn bed is, laat ons zeggen om 14u 30!’


Zondag 7 mei, 8u 45

Er was nog niemand te zien beneden.

‘Carine?’ riep Guido.

Gewoonlijk deed ze de witte was op zondagochtend. Maar het washok was net naast de keuken en er brandde geen licht.

‘Marc?’ riep hij.

Het eerste wat Marc deed na het opstaan was een sigaret roken, op de binnenkoer, in het deurgat van de oude, vernieuwde stal. Maar daar stond hij niet.

‘Ken? Kenneke? Opstaan!’ riep Guido.

Hij haalde alvast de koeken uit de broodzak en legde ze in een schaaltje. Koffie kwam van de Senseo. Carine wou een George Clooney machine, maar Guido had de prijs van de capsules vergeleken met de pads van de Senseo. Op jaarbasis.

Toen ging de deur open.

‘Dag Kenneke. Jij bent de eerste vandaag.’

‘Jij ben de eeste,’ zei de kleine Ken.

‘Ik tel niet mee. Ik deed de boodschappen. Jij hebt gewonnen. Je krijgt een prijs.’

‘Joepie,’ riep Ken, ‘ik hep gewonne, ik krijg een prijs.’

‘Kies maar,’ zei Guido, ‘een chocoladekoek?’

‘Nee,’ zei Ken.

Hij wees naar de strikjes.

‘Nee, die zijn voor mama,’ zei Guido, ‘kies iets anders!’

Ken wees naar de boterkoeken.

‘Die zijn ook voor mama, mama lust niet alles, ik weet niet wat mama lust, toe kies iets anders.’

Nu wees die verdomde kleine naar de croissants.

‘Neem een chocoladekoek. Die vind je heerlijk toch?’

‘Ja,’ zei de kleine Ken.

Terwijl hij at sprak hij: ffffmmmmjjjjjaisssjjazinal.

‘Niet met je mondje vol,’ zei Guido. ‘Ja, slik eerst eens, ja, wat zei je?’

‘Mama is aa het zinge,’ herhaalde de kleine.

‘Aan het zingen? Welk nummer?’

‘Hiiiiiiiiiiiiiiiiii Ooooooooo,’ schreeuwde zijn zoon op onvaste toon.

‘Welke woordjes zingt ze? De tekst van het liedje …’

‘Ga doo…’

‘Ga door?’

Ja knikte Ken.

‘Doorgaan … we zullen doorgaan … is het dat?’

Ja knikte de jongen weer.

‘We zullen doorgaan,’ zong Guido, ‘Met de stootkracht Van de milde kracht Om door te gaan In een sprakeloze nacht We zullen doorgaan We zullen doorgaan Tot we samen zijn …’

‘Hiiiiiiiiiiiiiii Aaaaaaaa,’ neuriede zijn zoon het door Guido voorgezongen lied mee.

‘Dat is er eentje van Ramses Shaffy. Heerlijk nummer, jongen. Je leert het later wel.’

‘Ramsjesj Affiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii,’ jankte de kleine weinig melodieus.

Hij doet zijn moeder na, dacht Guido. Zij zingt vals als een kat.

‘Doorgaa, ga doo … toe Marc …,’ zong de kleine.

Hij haalt verschillende songs door elkaar, mompelde Guido in zichzelf. Dat heeft hij ook van haar. Ze kan ook niks onthouden.

Maar net toen hief de kleine Ken een volledig nieuwe strofe aan.

‘Ga doo, nog, nog dieper, toe, jaaaa hengst, dooooorgaa, jaaaa, neeeee, jaaaaaa, neeeeee, nie stoppe, nie stoppe, ga door, met je dikke lul, geile bok, met je hele dikke dikke lul jij geitebok,’ zong hij.

‘Maar Kenneke, waar leer jij die vuile woorden?’ vroeg Guido aan zijn eerstgeborene.

‘Ma …’

Net toen kwam Marc MacGyver in pyjamabroek de keuken in.

‘Ma …’ zei Ken nog eens.

En toen kwam zijn mama ook de keuken in.

‘Eerst een sigretje,’ zei ze toen Guido haar de koeken aanbood.

‘Trek gerust eens aan de mijne,’ riep Marc van in het deurgat.

‘Roken is ongezond zegt papa,’ zei de kleine Ken.

‘Jij zal het weten snotaap,’ zei Carine en ze ging in het deurgat naast Marc staan en bedelde om de rest van het peukje.


Zondag 7 mei, 9u 30

‘Bij de bakker vragen ze iemand, een bakkersgast. Gemakkelijk werk naar het schijnt,’ zei Guido.

‘Full time?’ vroeg Marc.

‘Yep,’ zei Guido, ‘beetje moeilijke uren, maar het is bij de deur, bij vriendelijke mensen bovendien.’

‘Dat zou ik niet doen, Guido,’ zei Marc.

‘Ik ook niet, zei Carine.

‘Waarom niet?’ vroeg Guido.

‘Waarom niet?’ vroeg Marc op zijn beurt, ‘je werkt al van maandag tot vrijdag, je staat om zes uur op elke dag. Wanneer ga je dat erbij doen?’

‘Vind ik ook,’ zei Carine. ‘Ik lig niet graag alleen in bed.’

‘Maar enfin,’ zei Guido, ‘ik bedoel dat het een toffe job is voor jou, hé Marc, niet voor mij natuurlijk.’

‘O … o ja, natuurlijk.’


Zondag 7 mei, 15u 35

Er was veel volk. Elk jaar tijdens de derby tegen de Bergratten liep de kantine zowat vol. Tijdens de match stonden er zeker 40 toeschouwers langs de lange zijlijn en nog eens een stuk of veertig langs de korte zijlijn, achter het doel dat het dichtst bij de kantine stond.

Achter het verste doel speelden de jongste kinderen, ook tijdens de belangrijkste match van het jaar.

De jongetjes hadden kratten bier op elkaar gestapeld en gebruikten het aldus gevormde muurtje als een net, voor een partijtje tennisvoetbal.

De kleine van Ivan de keeper die al bij de miniemen speelde haalde een bal uit de lucht, hij gebruikte zijn hand als steun en deed een omhaal waardoor de bal met hoge snelheid over de bakken bier vloog, binnen de lijnen van het met jassen afgebakende speelveld, net waar de kleine Ken stond.

Hij kreeg de bal vlak op de neus en begon te wenen nog voor hij geraakt werd. Het was hoorbaar tot aan de overkant van het grote voetbalveld.

Langs de lange zijlijn stond Carine bij haar man Guido en hun kersverse huisvriend Marc, met zijn snor als Magnum en haar als MacGyver, die door zijn eigen echtgenote verleden week aan de deur werd gezet.

Guido was toen zo vriendelijk geweest hem onderdak te bieden. Marc bedankte, onder andere met een goede beurt voor de vrouw des huizes.

‘Carine,’ zei Guido, ‘Onze Ken weent … jij volgt het voetbal toch niet zo …’

‘Hoe bedoel je?’ vroeg Carine die nog geen ogenblik haar blik had afgewend van het grote voetbalveld met de 23 paar mannenbenen op nog geen meter van haar.

‘Je volgt het toch niet zo, hè Carine,’ zei Marc.

‘Ik volg het verdomme tien keer beter dan jullie twee samen,’ zei Carine.


Purchase this book or download sample versions for your ebook reader.
(Pages 1-7 show above.)